Grenzen aangeven. Hoe goed ben jij erin?

Eerlijk? Ik niet altijd even goed.

Zorgzaam en behulpzaam zijn, aandacht hebben voor anderen, hoort bij hooggevoeligheid.
En leidt er helaas ook vaak toe dat jouw antennes naar buiten zijn gericht in plaats van naar jezelf. Waardoor je onvoldoende in contact bent met jezelf, jouw behoeften en de zorg die jij jezelf mag geven. En onvoldoende jouw eigen grenzen signaleert of aangeeft.

Ik heb hier twee harde lessen in geleerd, twee flinke burn-outs. Nu ben ik jaren verder, ouder en wijzer, maar destijds heb ik het noodgedwongen moeten leren. Mijn grenzen aangeven. En gelukkig, oefening baart kunst 😉

Grenzen aangeven is voor sensitieve mensen lastig, hoor ik in mijn werk en is mijn eigen ervaring. Je hebt een zorgzaam karakter. Zorgt graag voor een ander, hebt een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Ook heb je vaak snel in de gaten wat er, al dan niet onderhuids, speelt. Is het lastig om onderscheid te maken wat van jou is en wat van de ander.  Daarnaast hebben mensen met een sensitief karakter vaak een brede interesse, hebben ze moeite met kiezen en overwegen ze alle opties en mogelijkheden. Ook dit haalt je weg bij jezelf.

Maar waar blijf je dan zelf? Als jouw tijd en zorg naar anderen gaat, als je niet écht kiest, als die antennes naar buiten gericht blijven. Dan vullen anderen jouw leven in, bepalen anderen waar jij jouw tijd aan besteedt.

Een van de allerbelangrijkste aspecten in het maken van hooggevoeligheid tot jouw kracht is tijd voor jezelf. Tijd om jouw rust te vinden en in alle stilte prikkels te verwerken. Tijd om die dingen te doen waarvan jij je weer op kunt laden, jouw energie hoog houden, waar jouw hart sneller van gaat kloppen. Tijd om de antennes weer naar binnen te kunnen richten en te voelen hoe het met jou gaat. Ook, of misschien juist, de meer extraverte hooggevoelige mensen. Zij zoeken juist vaak prikkels op om zich op te laden, waardoor de kans op overbelasting ook op de loer ligt. En daar aan toegeven is lastig.

Aangeven van jouw grenzen is daarom heel belangrijk. Je creëert hierdoor praktische en mentale ruimte om die activiteiten te doen die je versterken, ontspannen en nieuwe energie geven. Want als jij jouw grenzen niet aangeeft, doet een ander dat ook niet voor je. Dan bepalen anderen wat jij met jouw tijd doet. En voor je het weet is die tijd om, is er weer een dag voorbij waarin je vergat om voor jezelf te zorgen, een week met teveel verplichtingen of een maand die voorbij vloog voordat jij het in de gaten had.

Maar het is makkelijker gezegd dan gedaan, grenzen aangeven. Ook dat zal niet nieuw voor je zijn.
Hier zitten twee lastige aspecten aan.

Het eerste is dat je eerst moet weten, voelen of opmerken waar jouw grenzen liggen.
En dit kan per dag, per moment en per situatie anders zijn. Daar waar ik hier voorheen ontzettend van kon balen merk ik nu steeds meer dat ik die momenten waar ik over mijn grenzen heen ga, of ze niet voldoende aangeef, ook nodig heb. Het zijn leermomenten. Ik moet op de een of andere manier over die grens heen om te leren dat dit dus een grens was. En dat ik die de volgende keer aan mag geven. Oefenen, oefenen, oefenen.

Het tweede is dat je ze dan ook nog moet durven en kunnen communiceren aan de buitenwereld.

Voor mij gaat dit proces met leren en proberen, vallen en weer opstaan met de nodige leersituaties tussendoor. Schrijf ik netje hè? Eigenlijk betekent het gewoon dat ik af en toe gigantisch de mist in ga. En dus enorm aan mijn grenzen voorbij ga. Altijd al gedaan en nu bij tijden nog steeds.

Er zijn een paar dingen die mij helpen.
Geef jezelf bedenktijd.
“Daar wil ik graag even over nadenken, dat overleg ik thuis even, ik kom er morgen bij je op terug”, zijn fijne zinnetjes om paraat te hebben op een vraag of een verzoek waar je niet direct op zit te wachten. Verlang niet van jezelf dat je overal meteen een antwoord op hebt.

Voel, let op impulsen.
Krijg je een benauwd gevoel ergens bij, ga dan eens na of je het echt wel wilt doen. Twijfel je? Neem dan geen besluit, kom er later op terug. Brok in je keel, buikpijn, onrust zin allemaal lichamelijke signalen die jou mogelijk laten weten dat je over jouw grenzen heen gaat.

Wees eerlijk naar jezelf.
Waarom doe je iets? Voor jezelf of voor een ander, of omdat jij je verplicht voelt, of omdat iets zo hoort? Realiseer je dat het oké is. Iets voor een ander doen kan heel dankbaar zijn. Maar onderzoek dit bij jezelf. Zo leer jij jezelf beter kennen en leer je beter aanvoelen wanneer je een grens bereikt.

Doen.
De angst om je grens te stellen of “nee” te zeggen is vaak vele malen groter dan dat in de praktijk nodig blijkt. Het is geen zaak van leven en dood, al voelt het soms wel zo. Neem een besluit, communiceer dit en ervaar wat er gebeurt. Laat dat dan jouw leidraad zijn voor vervolgstappen in plaats van dat je blijft hangen in die angst.

Oefenen, oefenen, oefenen.
Er is geen goed of fout. Zie het resultaat dat je krijgt na een keuze of het stellen van een grens als een leermoment. Is dit de gewenste reactie? Zo nee, wat kun je dan doen om alsnog het gewenste resultaat te bereiken? Gun jezelf de ruimte om te spelen hiermee, te oefenen en te mogen leren.

In mijn Marielle’s Magazine deel ik o.a. tips en inzichten hierover. Interessant voor jou? Meld je dan hier aan.

met liefdevolle groet,
Marielle

 

Leave a Comment