Ik kies de moeilijkste…

Besluit ik vrij snel.
Normaal zou ik een makkelijkere kiezen.
Doe ik mijn best om als eerste klaar te zijn. Wil ik het “het beste” doen.

Niet omdat ik wil winnen, al is dat dopamineshotje erg lekker.
Wel omdat ik niet als onkundig gezien wil worden.
Omdat ik het verhaal dat ik mezelf daarover vertel liever niet hoor.
De gevoelens die dat bij me oproept liever niet voel.

Dus ik kies de moeilijkste sudoku. Ik weet zeker dat ik die niet als eerste oplos.
Daardoor gun ik mezelf de ruimte om op te merken van er van binnen gebeurt.
Dat is wat ik nu wil ervaren. Tijdens deze Moed om te Falen trainingsdag.

We onderzoeken onbevangenheid.
Wanneer voel ik me enthousiast? Hoe lang pak ik door? Waar is mijn aandacht?
Durf ik om me heen te kijken? Achter over te leunen? Om hulp te vragen?
Een andere strategie te proberen? Wanneer haak ik af? Wat denk ik daarbij?

Normaal vraag ik niet snel om hulp.
Ik ga wel hardop zitten klagen in de hoop dat iemand z’n hulp aanbiedt.
Die ik dan eerst 2 keer beleefd afwijs om uiteindelijk dankbaar te aanbaarden.

Vandaag daag ik mezelf uit om het tegenovergestelde te doen.
Hanneke heeft ook de moeilijkste puzzel gekozen. Ik zoek haar op.
Ze heeft waardevolle tips voor me. “Hey, dit is fijn.” denk ik nog.

En dan hoor ik mezelf haar een vraag stellen…
“Jij hebt mij goed geholpen. Wat kan ik voor jou doen?” Ze vindt het tof dat ik dat vraag.

Even voel ik me de grootste “Kijk mij dat eens goed doen.”
Maar ik weet ook meteen dat er iets niet klopt. Ik kan er mijn vinger nog niet op leggen.

Terug aan mijn tafel, verder stoeiend met die puzzel die ik never-de-nooit-niet op ga lossen, valt het kwartje.
Ik wilde háár helemaal niet helpen. Mijn vraag was bedoeld voor mìj
Ik wilde van mijn schuldgevoel af. Omdat ik haar tijd in beslag had genomen met mijn vragen.
Voelde me bezwaard omdat ze door mij niet door kon werken.

Wow, dat inzicht kwam binnen. 
Hoe vaak voelde ik me teveel? Zegde ik hulp af die ik best kon gebruiken?
Niet lastig willen zijn. Niet te moeilijk. Of diegene waar anderen op moeten wachten.

Ik ben al lang niet meer dat meisje dat dit blijkbaar geleerd heeft.
Ik heb nota bene een theatervoorstelling gemaakt, dat is toch behoorlijk onbevangen.
En toch blijf ook ik hierin leren. Door aan te gaan wat ik liever wegmoffel.

Ik weet dat dit voor veel gevoelsmensen een ding is. 
Het vermijden van die kleine venijnige steekjes. Die soms zo hard binnen komen.
Waardoor jij voorzichtig wordt. Omdat je het niet snapt. Jezelf niet vertrouwt.
Jouw kleuren verstopt. Of juist nog harder werkt om jezelf te bewijzen.

Daarom is het belangrijk om met kleine stapjes te oefenen.
Bijvoorbeeld door jezelf een ander doel te stellen.
Je te focussen op het proces in plaats van op de uitkomst.
Nieuwsgierig te zijn naar wat er van binnen gebeurt.

Waar hou jij jezelf tegen?
Omdat je het gevoel hebt dat je teveel bent?
Wat zou jij graag willen ontvangen, zonder er iets voor terug te hoeven doen?
Waar gun jij jezelf meer ruimte?

Ik heb de puzzel niet opgelost. Ik kon niet eens 1 cijfer invullen.
Maar voel me enorm dankbaar voor deze les, deze herkenning.
Want die brengt me meer dan wanneer ik enkel voor de winst was gegaan.

Waar zou jij graag mee willen oefenen?
Om jezelf meer ademruimte te geven? Meer ontspanning en lol?
Laat het me eens weten als je wilt.

Jij bent een leuk mens. Punt.

“Ja”, zegt hij, terwijl ik mijn vraag nog niet eens afgemaakt heb. “Ja hoor, je kunt de zaal huren.”
Gevolgd door data, prijzen en andere praktische zaken, die grotendeels aan me voorbij gaan.
Ik kijk verbaasd om me heen, naarstig op zoek naar een getuige van dit moment.
De tranen springen in mijn ogen als het ècht tot me doordringt.
“Het kan! Het kan echt!” joelt mijn hoofd.

De Courage Club gaat het theater in!!!

In een theater is namelijk alles mogelijk. Niets is er “te”. Vreemd, anders of lastig.
Iedereen doet er mee. Er is voor iedereen ruimte, ook als dat enkel met luisteren of kijken is.

Daarom is het de plek waar jij als levenslustig, gedreven gevoelsmens jouw kwaliteiten kunt (her-) ontdekken.
Waar je niet hoeft te zoeken naar een manier om “beter” te worden, waar je jezelf niet anders, teveel of juist te weinig voelt.
Waar jij je niet hoeft  aan te passen aan “de norm”.

Geen zorgen, ik ga je niet “in het licht” zetten. En ook niet leren “jouw podium te pakken”.
Daar gaat het namelijk helemaal niet om. Er is geen halleluja, nu-ben-ik-perfect-en-komt-alles-goed eindbestemming,
zoals sommigen je doen geloven.

Want ook als jij in die spotlights staat zijn er momenten dat je stuntelt, stottert en struikelt.
Je stress ervaart, te overprikkeld bent om al die aandacht op te vangen, jouw gedachten even niks nada noppes positiefs kunnen verzinnen.
En dan? Dan zal het wel aan jezelf liggen, toch? Nee!!!

Waar het om gaat is dat jij een leuk mens bent! Punt. 
Inclusief de openheid en gulzigheid waarmee jij alles van het leven ervaart.
Het gaat erom dat je gelijk bent aan wie dan ook, dat je niet aan de kant hoeft te staan.
Je hebt geen toestemming nodig om jouw gekkigheden en intensiteit te tonen.

Wel mag je veerkracht trainen.
Om op die momenten, als alle ogen op jou gericht lijken, je niet het gehoopte applaus hoort of het ongemak te heftig voelt, te onderzoeken wat er wel oké is. Waar je kunt ontspannen of zelfs lachen om de situatie.

Je mag onbevangenheid ontwikkelen om door het leven heen te huppelen en te dansen, niet alles te geloven wat je denkt.
En vooral mag je jouw moed ontdekken om aan te gaan wat er op je pad komt, zodat jouw speelruimte groter wordt en je ontdekt hoe je veilig bent bij jezelf.

Kom je ontdekken, aangaan, stuntelen en tranen met tuiten lachen?
Tijdens de 1e Courage Club in het theater! Vrijdag 22 maart, Binnentheater Naat Piek in Uden.

En omdat samen zoveel leuker is dan alleen bedacht ik een speciale “première” actie!!!
Wanneer jij je vòòr 22 februari aanmeldt via mariellevduijnhoven@gmail.com mag je iemand gratis meenemen! Er is plaats voor maximaal 10 personen. Hier vind je alle informatie.

Daar stond ik…

…in een hoek van de trainingsruimte. 20 strakke gezichten die me afwachtend aankeken.
Mijn mond kurkdroog, mijn hart bonsde in mijn keel, mijn hoofd leger dan leeg.
Wellicht gekleurd door mijn beleving, maar de kritiek was voelbaar in de lucht.

Mijn rug bijna letterlijk tegen de witte muur achter me. “Waarom hebben ze daar geen mooie wandposter met een natuurafbeelding gemaakt? Zou de sfeer in de ruimte ten goede komen.” dacht ik nog.
Ik had mezelf in dat hoekje gemanoeuvreerd, om de toehoorders een zitplek te gunnen.

In die ruimte die totaal niet geschikt was voor mijn interactieve lezing.
Waarvan ik meteen wist wat er nodig was ter verbetering, dat dan weer wel 😉
Maar waar ik het, als gastspreker, nu mee mocht doen.

Ik gaf die avond geen goede lezing over de kwaliteiten van HSP.
Over hun vermogen om out of the box te denken, in te voelen wat anderen doormaken, creatief te zijn, de schoonheid van het leven te zien of te voorzien welke scenario’s allemaal mogelijk zijn. Over hoe ze floreren onder positieve, ondersteunende omstandigheden. Snel en accuraat werken. Humor hebben. Gedreven en leergierig zijn.

Ik toonde wel hoe HSP helaas ook beduidend minder functioneren wanneer het niet veilig voelt. Kwam niet uit mijn woorden, gaf de verkeerde voorbeelden.

Ik was weer even dat meisje dat zo haar best deed gezien te worden. 
Dat zich vaak “minder” voelde, ongelijkwaardig. Zich steeds weer verstopte.
Achter een vrolijke lach, druk geklets, een uitdagende blik in de ogen en soms zelfs letterlijk, achter een muurtje.

De volwassen vrouw van nu voelde hoe dit ging over gelijkwaardigheid. Een van de strategieën uit de toolbox die we in de train de trainer opleiding De Moed om te Falen gebruiken.
Over mogen ervaren dat je, ondanks jouw gevoel van “anders” zijn, gelijk bent met wie dan ook. Hoe je mag leren om te voelen wat dit met jou doet, hoe je met stem, houding en keuzes kunt handelen. Mensen onder elkaar.

Ik schoot in gedachten terug naar de trainingsruimte van Gave Mensen, dag 1 van de opleiding. Waar Xandra vroeg “Durf je voor een groep te staan? Wanneer voelt dat nog oké voor jou? Wat is er nodig om over deze grens heen te gaan? Als persoon, als functionaris, als expert in jouw vakgebied?”

Waar ik besefte dat dit is wat ik deed, steeds weer over die grens heen.
Mezelf dusdanig uitdagen dat ik nieuwe, spannende situaties volledig gepantserd in ging. Vergaderingen, coachsessies, gesprekken met klanten, collega’s, zelfs vriendinnen. Uit je comfortzone, zo hoort het, anderen kunnen dit ook, dus huppekee, gaan…. Om vervolgens een week van slag te zijn en te denken dat ik “het” niet goed deed.

Ik leerde over de 4.
Op een schaal van 1 tot 10 qua spanningsgevoel, ontdekken waar het wel spannend is, maar ook nog leuk. Waar je nog lol kunt maken, lachen om mogelijke flaters. Adem haalt en onderzoekt.

Die avond was geen 4. Niet eens een 5, maar een dikke vette 12.
Voorheen zou ik de deur achter me dicht gooien en denken dat dit dus niet voor mij is. Me vol schaamte onder de dekens verstoppen om vervolgens weg te blijven van dat podium.

Deze avond leerde ik wat anders.
Ik leerde dat ik in het vervolg mijn eigen publiek mag uitnodigen. Dat ik ‘nee’ mag zeggen tegen ‘Dit is goed voor mijn zichtbaarheid, dus laat ik het maar doen, ook al voelt het eigenlijk niet goed.’

En dat ik dus ‘ja’ mag zeggen tegen stappen die klein genoeg zijn om mezelf veilig te ontplooien, elke keer een stapje zichtbaarder.
Dat ik zelf de ruimte kies waar is sta. Zodat ik wel die 4 voel en daarmee de ruimte om de kritische vragen met een knipoog te beantwoorden.
Ik leerde deze avond dat ik geen oordeel hoef uit te spreken naar mezelf, maar een wens naar mijn toekomstige ik mag formuleren.
Zodat ik er op mijn best kan zijn. En de andere HSP’ers die er zijn en naar me luisteren zich op dat moment gezien en erkend voelen.

“Besef jij eigenlijk wel hoe goed je bent?”

“Marielle, besef jij eigenlijk wel hoe goed je bent?”
Vroeg een vriendin me na afloop van de Doorzon première. Ehm, nou… nee?!

Doorzon gaf me wel de moed mijn eigen-aardigheden te waarderen.
Hoe ik regie-aanwijzingen meteen “zag”. Voelde wanneer iets klopte.
Het eindresultaat voor me zag. Intens geraakt werd in het maakproces.
Hoe ik mijn eigen hoge lat kon handhaven.
Diep geroerd door de mooie woorden en staande ovaties.

Maar dit waren voor mij nooit kwaliteiten. Dat deed ik “gewoon”.
Een groot deel van mijn leven was ik zelfs consequent bezig deze te verstoppen.
Me te vergelijken met die 80% die niet HSP is. Daar aan te voldoen.
Wat me op het oog lukte, maar van binnen nooit zo voelde.

Ik zit anders in elkaar. Jij ook.
Je bent er misschien op uitgevallen, Onzeker over geworden. Onzichtbaar.
Maar ik weet dat er diep van binnen een vuurtje brandt.
Een verlangen. Naar speelruimte, energie en voluit leven.

Dat begint bij het zien en waarderen van jezelf.
Van jouw sensitiviteit. Jouw scherpe focus op details en nuances.
Je invoelendheid, kunnen anticiperen op dat wat niet wordt uitgesproken.
Jouw helicopterview en vermogen out-of-the-box te denken.
Je diepe gevoelsleven, bedachtzaamheid en creativiteit.
En al die kwaliteiten die ik hier niet noem.

Dus… besef jij eigenlijk wel hoe goed jij bent?

Ik zou dit nu leuk moeten vinden!

Ik zou dit nu leuk moeten vinden!
Ik wilde het zelf! Hier droom ik toch van?

Niet dus. Ik vond het veel te spannend.
Voelde me verder van mijn doelen vandaan dan ooit.
Zeker wetend dat dit niet goed kwam.

Je bedenkt nieuwe dingen.
Voelt aan alles dat dit klopt en gaat aan de slag.
Om onderweg te merken dat het anders loopt dan gedacht.
De twijfel die toeslaat. Belemmerende gedachten in je hoofd.

En dus zet je jouw idee weer in de ijskast.
Want dit zie je niet op instagram en facebook.
Dus dan zal het wel aan jou liggen.

Wat er gebeurt
is dat je uit jouw comfortzone in de paniekzone schiet.
Dit kent iedereen, maar als sensitief mens gaat dat sneller.
Mensen die niet hoogsensitief zijn hebben een grotere buffer tussen comfort en paniek.

Wanneer je ondernemer bent, jouw carrière wil laten groeien of wilt groeien als mens,
dan betekent dit dus dat je steeds opnieuw situaties opzoekt of tegenkomt die in de paniekzone zitten.
Dat je die stress en het ongemak opzoekt en twijfelt aan jezelf en jouw ideeën.

Hoe blijf je toch stappen zetten?
* Deel dit met mensen die het snappen.
Die niet zeggen “Doe dan maar niet”
Maar wel “Dit hoort erbij, neem de tijd om dit te voelen”

* Geloof niet alles wat je denkt.
De emoties ontstaan door de gedachten die je hebt.
Schrijf je gedachten eens op en lees ze na.
Zijn ze echt waar? En hoe weet je dat?

* Voel wat er te voelen is.
Als je jouw emoties opmerkt, dan worden ze zachter.
Ze maken dan plaats voor het oorspronkelijke plezier.
Waardoor jij jezelf afstoft, opstaat en de volgende keer weer zo’n stap durft te nemen.

Jouw geluk ligt niet in de toekomst
Hoewel ik je zeer aanmoedig om na te streven wat jou gelukkig maakt 😉
Vrijheid, geluk of rust liggen in het voelen van het hier en nu.
Van alles in het hier en nu.

p.s. En natuurlijk kwam het goed. De Courage Club was een feestje.

Ik wist het even niet…

“HSP’s zijn van die overgevoelige types die niets kunnen hebben.”
“Ze moeten zich gewoon niet zo aanstellen. Het is weer de zoveelste hype.”

Geen wonder dat je dan liever niet hoogsensitief bent.
Als dit de vooroordelen zijn die je hoort. Dit stempel wil je niet.
Want jij herkent je niet in die uitspraken. En toch raken ze je.

Hoeveel ruimte zou het geven, als je niet steeds reageert op die meningen.
Dat je niet steeds als zo’n tuimelaar in de tegenbeweging zit.
Want dat is wat er onbewust gebeurt.

Afgelopen week zat ik op mijn nieuwe bank, in mijn nieuwe huis.
En ik wist het even niet. Hoe te handelen als het niet in reactie op iets was.
Ik schrijf vaak over “van binnen naar buiten leven”.
Daar op die bank doorvoelde ik dit automatisme.
Hoe jij je als vanzelf schikt naar de gewenste reactie.
En gek genoeg, als het wegvalt merk je pas hoe het je bepaalt.
Hoe het een houvast blijkt in wie je denkt te zijn.

Filosoferen over hoe het werkt kun je als de beste.
Net als die algemene tips van de zoveelste HSP challenge volgen, die je niet helpen.
Je schouders er onder zetten. Minder gevoelig zijn.
De tuimelaar wiebelt vrolijk verder.

Weg van het ongemak. Weg van jouw groei.
Die zit juist in het omarmen van jouw sensitieve kant.
Op de bank zitten en het even niet weten.

Dus ik nodig je uit, zo aan het begin van 2018.
Ga op die bank zitten. En blijf daar gewoon een uur zitten.
Of 2, of 3, of de hele middag. Met een dekentje, de tv of een kop thee.
Precies zoals je bent. Want jij hoort hier te zijn.
Inclusief jouw hoogsensitiviteit.

p.s. heb je de video van het groeitraject The Sensitive Way al gezien?

Soms voel ik me net een kanarie in een kolenmijn

“Hoogsensitieve mensen zijn net kanaries in de kolenmijn.”
Ik weet niet meer waar ik deze zin las, maar hij bleef me bij.

In de kolenmijnen hingen kooitjes met kanaries.
De kanaries stierven bij vrijkomend gas, voordat dit gevaarlijk werd voor de mijnwerkers.
Zij konden daardoor op tijd de mijnen verlaten.
De kanaries konden het niet navertellen, maar hun signaal werd zeer serieus genomen.

Wanneer een gevoelsmens “omvalt”, omdat ze het goed willen doen, prikkels razendsnel verwerken,
brede verbanden leggen, accuraat werken, out of the box denken of al op voorhand de angel uit een conflict halen…
dan pakken we dat echter niet op als kanarie-pietjes-signaal waar we van kunnen leren.

Dan merken we de gevolgen van overprikkeling op zoals emotionaliteit, stress of vermijdingsgedrag.
Zetten we onze schouders eronder “Flink zijn, anderen kunnen dit ook”.
Horen we uitspraken aan die we diep van binnen al geloven. “Jij hebt wel erg snel last van stress hè?”

Dit is waarom ik dit werk doe.
Omdat ik geloof dat deze karaktertrek nodig is in onze maatschappij.
En dat díé gezien mag worden,
in plaats van alleen de overprikkeling of het anders zijn dan “normaal”, wat dat ook moge zijn.

Dat dit begint bij jouzelf. En bij mijzelf. Elke dag opnieuw.
Sensitiviteit leren ervaren en inzetten als een prachtige kwaliteit.
Soms is dat een proces dat enige tijd of hulp nodig heeft.

Wat mij enorm hielp?
Steeds de focus terugbrengen naar het hier en nu.
Mezelf afvragen “Wat heb ik nu, op dit moment, nodig?”
En dat met kleine stapjes gaan doen of uitspreken.
Elke keer weer heel spannend.
Maar ik merkte dat de angst en heftige emoties
veel groter waren dan de realiteit.
Het bracht me dat ik eerder mijn balans terug vond.
En dat ik mezelf serieus ging nemen.

Je bent als sensitief mens in de minderheid.
Dat waren de kanaries ook. Maar een hele gang mijnwerkers vertrouwde blind op die ene kanarie.
Jij mag jezelf ook serieus nemen. Leren blind op jezelf te vertrouwen.

Help, ik voel zoveel van anderen!

Voel jij ook zoveel van anderen? 
Of bij jezelf, wat je niet kunt plaatsen?
Zoals de spanning in een overleg na een niet-zo-handige-opmerking van een collega.
Je wilt iets zeggen, het oplossen, omdat jij voelt hoe jouw collega zich voelt.
De rest van de tijd ben je afgeleid door jouw eigen gedachten
over hoe je van dat gespannen gevoel af komt.

Hoe fijn zou het zijn als je meer “bij jezelf kunt blijven”. 
Je niet zoveel aantrekken van wat er om je heen gebeurt.
Het zou je zoveel rust geven. Toch?

Hoe werkt dat dan?
Jouw spiegelneuronen (zenuwcellen voor empathie die bij jou dezelfde processen in werking zetten die je bij een ander bemerkt)
worden sterker geactiveerd dan bij de minder sensitieve medemens.
Zie je bijvoorbeeld iemand huilen, dan activeert dat in jouw hersenen dezelfde gebieden.
Hierdoor voel je intuïtief iemand aan. En voelt het soms dus alsof het jouw eigen ervaringen zijn.

Het belangrijkste kenmerk van hoogsensitiviteit, de diepe verwerking van prikkels,
maakt dat je direct in actie wil komen.
Zeker als extravert mens die het heel prettig kan vinden zich onder de mensen te begeven.
Lekker om al die nieuwe indrukken in je op te nemen.
Je zoekt informatie, wilt er meer van weten, stelt verdiepende vragen.
Er ontstaan ideeën en oplossingen in je hoofd en je onderneemt er vaak direct actie op.
Tot het ineens ook teveel kan zijn. En je overvallen wordt door de zucht naar hersteltijd.

Hoe ga je daarmee om? 
Allereerst. Wat een gave eigenschap!

Heb je er last van doordat het je overvalt of je in de war brengt?
Wat je kan helpen is echt je eigen lijf te voelen.
Door bijvoorbeeld heel bewust op te merken hoe je in een stoel zit,
hoe je ademt of met volle aandacht iets drinkt.

Maar ook door jezelf een pijnprikkel te geven.
Zet bijvoorbeeld je nagels in je handpalmen of duw met de hak van je voet op de wreef van je andere voet.
Ons systeem reageert met prioriteit op pijn, want dat is mogelijk levensbedreigend.
Weg van die ander, terug naar jezelf.

Hersteltijd.
Ga even een blokje om. Frisse wind door je haar.
Flink doorlopen, je voeten stevig op de grond.
Want dat snelle denken en spiegelen kost veel energie.
Het is daarom heel belangrijk om jouw accu weer op te laden.
Wacht daar niet te lang mee, maar plan regelmatig korte herstelmomenten in.

Meer lezen?
Vraag hier het GRATIS e-book aan over extravert en hooggevoelig zijn.